Çıxart düyməsinə basmaq üçün beş dəqiqə

[nayrichar.dson]

Həmin gün iş yerində çox qəzəbli idim. Menecer nökər kimi işlədirdi. Axşamüstü saat beşdə stolumu yığışdırdım, laptopu bağladım, stolun üstündəki qəhvə fincanını götürüb mətbəxə apardım. Heç kəslə danışmaq istəmirdim. Metroya girdim, insanların içinə qarışdım. Qadınlar çantalarını sıxırdı, bir uşaq ağlayırdı, nə vaxtsa özüm də o uşaq kimi idim – indi isə bütün günü kompüter arxasında rəqəmlərə baxıb əziyyət çəkirdim.

Evə çatanda ayaqqabımı ayağımdan atdım. Divana uzandım. Üzümü yumağa belə getmədim. Telefonumu götürüb açdım. Mesajlar, bildirişlər, yenə mesajlar. Hamısı eyni. Beş dəqiqə sosial şəbəkələrdə gəzdikdən sonra hiss etdim ki, daha dözə bilmirəm. Darıxıram. Boşluq. Bax elə o boşluq anında bir dostumun həftələr əvvəl göndərdiyi link yadıma düşdü.

Bir neçə gün qabaq mənə demişdi: "Qulaq as, burada qeydiyyatdan keçmişdimsə, sən də keç. Mən çıxartmışam pulu". O vaxt lağa qoymuşdum. Amma indi... başqa cür idi. Axtardım, tapdım. Daxil oldum. Hesabım artıq vardı – nə vaxtsa yoxlamaq üçün yaratmışdım. Balansda bir neçə manat qalığı vardı. Elə onunla başladım.

Niyə? Bilmirəm. Düzü, puldan çox başqa bir şey axtarırdım. Fikirləşdim: "Bəlkə bu məni düşüncələrimdən uzaqlaşdırar". Slot oyunlarından birini açdım. Adi, üç çarxlı, klassik. Albalı, portağal, yeddi. Heç nə fərqli deyildi. Fırladım. Fırladım. Bir neçə dəqiqə keçdi – heç nə baş vermədi. Balans yarıya enmişdi.

Dayandım. Dərin nəfəs. Sonra düşündüm: "Mərcimi azaldım". Qoy yavaş-yavaş getsin. Yenə fırladım. Bu dəfə üç yeddi düşdü. Nə? Ekranda rənglər parıldadı, səs eşidildi. Uduş. Kiçik, amma real. Balans bir az artdı. O an ürəyimdə nə isə dəyişdi.

Artıq darıxmaq yox idi. Oynamaq həvəsi var idi. Amma fərqli bir həvəs. Sanki bir oyun içində tapmaca həll edirdim. Daha diqqətli oldum. Hansı mərc daha çox işləyir, hansı slot daha tez-fırlanır. Bir saat keçdi. İki saat? Saata baxmadım. Mən artıq o anın içində idim.

Və birdən – bir anda – üç bonus simvolu düşdü. Ekran söndü, sonra açıldı. Bonus raundu. Pulsuz fırlanmalar. Fırlanma, fırlanma, fırlanma. Üçüncü fırlanmada bir rəqəm gördüm. Gözlərim böyüdü. Beşinci fırlanmada o rəqəm iki qat artdı. Yeddinci fırlanma – yenə uduş. Bonus qurtaranda ekranda yazı vardı: ümumi qazanc. Mən donub qaldım.

O qazanc mənim iki həftəlik maaşıma bərabər idi.

İlk hiss? İnamsızlıq. Yoxlaya-yoxlaya baxdım. Telefonu qoyub yerimə qayıtdım. Yenə götürdüm. Yenə baxdım. Həqiqətən. Otaqda gəzinməyə başladım. Gülmək istədim, amma gülmədim. Daha çox ağlamaq istədim. Axı nə olmuşdu? Mən heç nə etməmişdim. Sadəcə düymə basmışdım.

Oturub düşündüm: "İndi nə edim?". Beynimdə iki səs. Birincisi: "Oynamağa davam et, daha çox qazan". İkincisi: "Çıxart, tez ol". Düzü, qorxdum. Bəli, qorxdum. Çünki bilirdim ki, əgər indi dayanmasam, sonra peşman ola bilərəm.

Əllərim bir az əsdirdi. Menyu açdım. "Hesabdan çıxarış" bölməsini tapdım. "mostbet pul cixarmaq" yazdım axtarışa – düzdü, elə də yazdım, çünki tələsirdim. Təlimatları açdım. Kartımı seçdim. Məbləği yazdım. Və bir an dayandım. Barmağım "Çıxart" düyməsinin üstündə idi. Beş dəqiqə orada saxladım. Nəfəs alıb-verdim. Sonra basdım.

Ekranda yaşıl işarə çıxdı: "Sorğunuz qəbul olundu". Bir neçə dəqiqə sonra bankdan mesaj gəldi. Pul hesabıma daxil olmuşdu. Oxudum, yenə oxudum. Hiss edirdim ki, çiyinlərimdən bir yük düşüb. Bu yük uduşun həyəcanı deyildi. Bu qərar vermənin yükü idi. Dayanmağı bacarmışdım.

Həmin gecə daha oynamadım. Sabahısı işə getdim. Menecer yenə əsəbi idi. Amma mən fərqli idim. Masamda oturub gülümsədim. O bilmirdi ki, mən dünən iki həftəlik maaşımı qazanmışam. Və daha vacibi – mən onu çıxartmağı bacarmışam.

İndi aylar keçib. Mən hələ də oynayıram. Amma qaydam var. Hər uduşdan sonra "mostbet pul cixarmaq" düyməsini axtarıram, hətta qazanmasam da. Çünki bilirəm: ən böyük qələbə udmaq deyil, udduğunla dayanmağı bilməkdir. Həmin dərs o gün gəldi – o axşam işdən yorğun, qəzəbli, darıxan bir adamın içində. Və o dərs həyatımı dəyişdi. Təkcə qumar yox, hər şeydə. Artıq bilirəm ki, nə vaxt dayanmalı. Bu, puldan daha dəyərlidir.